lieve lezertjes,

Eindelijk weer een berichtje van mij! Enne.. ik heb wat dingen doorgestreept in het lijstje over mij..want deze zijn niet meer van toepassing! Voelt echt heel goed om dat te kunnen doen, alles is absoluut niet voor niets geweest en ik durf zelfs een beetje trots op mezelf te zijn!
Ik twijfel een beetje wat ik met deze weblog wil. Aan de ene kant is het mijn vertrouwde plekje, waar ik al die tijd mijn ei kwijt kon, maar aan de andere kant voelt het ook als een stukje ‘oude ik’, een stuk waar ik nu niet meer in zit, gelukkig. Misschien ga ik wel een nieuw logje onder een nieuwe naam beginnen, of ga ik deze log restylen, dat weet ik nog niet, maar mocht ik daar iets over beslissen, laat ik het zeker weten.

Het gaat eigenlijk heel goed met me! Ik heb wonder boven wonder alle tentamens gehaald die ik moest en wilde halen, en de studieadviseur die ik vandaag sprak, was totaal verrast, dat had ze niet verwacht, en ik ook niet! In september weer volop aan de bak, en er is een redelijke kans dat ik mijn totale studievertraging kan beperken tot een half jaar!
Het is nu heerlijk ook om even een beetje rust te hebben qua stress en spanningen rond therapie en/of studie en/of dansen. De voorstellingen zijn pas geweest en het is echt super geweest. Ik geniet echt van ieder momentje op het podium. En dit jaar was het helemaal bijzonder, want mn vriendje zat in de zaal.. Jaja! Die leuke jongen waar ik het over had, is inmiddels alweer zo’n anderhalve maand mijn lief. Het voelt echt zo ontzettend goed! Hij is lief, grappig, knap, zorgzaam, intelligent, heel eerlijk en bovenal is hij christen. Ik voel me totaal veilig bij hem en we kunnen (nu al) over alles praten, we voelen elkaar goed aan. Ik ben zo gelukkig met hem! We gaan volgende week ook samen op vakantie, naar Pa*rijs en naar D*isneyland, heb er erg veel zin in. Afgelopen week ben ik samen met mn beste vriendin P. naar N*ice geweest, wat ook echt heerlijk was. Kan zo genieten van zo’n stad, de zee, de zon, de gezelligheid, de terrasjes en zelfs van het eten! Ik had vorig jaar rond deze tijd nevernooitniet gedacht dat ik ooit nog zorgeloos zou kunnen eten, dat ik leuk genoeg zou zijn om mee op vakantie te gaan en dat ik ooit iemand zou ontmoeten die mij totaal accepteert zoals ik ben en mijn lief wil zijn… zo bijzonder!
Ik ben God ook ontzettend dankbaar dat Hij er altijd bij is en is geweest, al voelde of wilde ik dat vaak niet, Hij heeft me altijd beschermd en ik zou nooit een leven zonder God willen.
Met T. heb ik gelukkig nog wekelijks gesprekken. We gaan minder vaak erg diep, maar dat is ook wel goed denk ik. Bij haar mag ik gewoon mn verhaal kwijt en kan ik even opladen, reflecteren en rusten om daarna weer met nieuwe inzichten naar buiten te lopen.
En natuurlijk vind ik het nogal ns moeilijk hoor. Een vakantie naar N*ice is heerlijk, maar dan moet kleinschaapje wel in bikini… aaaaaaaargh. Dat was echt even doorbijten, maar ik heb het gedaan. Heb ook nog wel moeite met mijn figuur, maar ik denk dat dat helaas bijna normaal is voor een vrouw en dat dit nooit helemaal weg zal gaan. Ik ben nou eenmaal niet slank gebouwd en daar zal ik mee moeten leven. Klinkt makkelijker gezegd dan gedaan. Ik wil nog wel erg graag wat afvallen, maar wil er eigenlijk geen moeite voor hoeven doen, want dan kom ik daarna straks wxe9xe9r aan. Ik probeer gezond te leven, ik denk dat ik dat op 1 moet houden, en dan mijn gewicht/figuur daarbij accepteren. (Hoor mij nou! )

Deze vakantie ga ik ook nog een paar daagjes met vriendinnen weg, ook erg leuk, en daarna.. wil ik proberen een autorijcursus te doen! Ik wil nu eindelijk wel ns dat papiertje hebben, zonder dat ik er maanden mee bezig ben. Ik ben dus flink alle vakantie tijd van vorig jaar aan het inhalen
Maar eerst ga ik M*oses maar ns borstelen, want die loopt al een half uur om me heen te mauwen haha. Ben nog altijd erg blij met mn pluizenbol!  (aaah en in N*ice hadden ze gewoon een hele mooie dierenwinkel met allerlei puppies en kittens… smeltsmelt…)

Tot schrijfs weer!
liefs,
kleinschaapje

Dag lieve lezertjes,

Er is weer veel gebeurd dus ik dacht: tijd voor een update!
Iedereen bedankt voor de reacties! Doet me echt goed!

Inmiddels ben ik alweer bijna een maand uit de groep! Jeetje wat gaat dat snel. Eigenlijk sinds mijn afscheid heb ik het ontzettend druk. Misschien wel een beetje txe9 druk.
Het afscheid was erg emotioneel, maar het was wel goed. Ik heb daar zo ontzettend veel geleerd en meegemaakt. Dagen lang alleen maar huilen, gekwetst worden door groepsgenootjes, pijnlijke inzichten over vroeger, niet weten wat te doen uit onmacht en frustratie, gedoe binnen het behandelteam over mijn proces,botsingen met mijn pb-er, onbegrip, mijn verzet tegen de uitbreidingen van mijn eetschema, verwerken, in het rustprogramma moeten om dat ik het eten maar niet op de rails kreeg, alle destructieve overlevingsmanieren achter moeten laten, harde woorden, al dat verdriet over het vele aankomen, dat sterke gevoel dat ik er niet mocht zijn..
Maar ook met de hele groep op Sinterklaasavond schoen zetten bij het afdelingshoofd (en er vervolgens chocolaatjes in krijgen hahaha), handstanden, koprollen en pirouettes doen in de gang, een kerstboom mee naar boven slepen die vervolgens weer terug moest omdat het niet mocht, een zak met brood aan allemaal netjes aan elkaar gebonden naar beneden laten zakken voor het raam van een socio (die achteraf niet in zijn kamer was..), lunchen met z’n allen in de stad, slobberbroekendag inlassen, lekker puberaal klieren tijdens g-training, gekke foto’s maken, heeeeel veel knuffels, een oude radio repareren en vervolgens heel hard muziek luisteren, Kerstdiner met iedereen helemaal in het mooi, zwijmelen bij die leuke therapeut, urenlang puzzelcompetities in de rustkamer, bijna constante lachaanvallen bij zelfv*erdediging (waarbij een groepgenootje in dr broek plaste hihi).. o o, wat heb ik tussen alle tranen door ook gelachen zeg.
Ik heb afscheid genomen op mijn manier. Ik kreeg van de begeleiding terug dat ik ontzettend veranderd ben (ten goede ). xc9xe9n therapeute zei dat ze in het begin echt niet wist hoe ze met me om moest gaan, en voortdurend het gevoel had op dr tenen te lopen. Nu kon ze eigenlijk alles zeggen wat in haar opkwam en voelde ze zich veel vrijer naar mij toe, en ze zei dat ik alle soorten reacties goed kan handlen nu. Dat vond ik echt zo’n mooi compliment! Daarnaast kreeg ik ook van meerdere therapeuten en groepsgenoten terug dat ik een ‘hele goede therapeute’ zal worden, dat ze ontzettend veel aan mij gehad hebben en dat ik een voorbeeld ben. Wauw!!! Echt zo onwerkelijk. Ik!?
Gelukkig heb ik nog veel contact met de meiden uit de groep, ze zijn me heel dierbaar. Ook als ik over de afdeling loop voor mn wekelijkse gesprek, word ik van alle kanten begroet en zie ik die vertrouwde personen toch nog terug, en dat vind ik heel fijn. Niet direct alles over en sluiten, want dat trek ik erg slecht.

Hoe het nu gaat? Eigenlijk heel goed! Het voelt nog heel raar om te zeggen als iemand vraagt hoe het gaat, dat ik dan oprecht ‘GOED!’ kan zeggen. Ik sta er zelf van de te kijken eerlijk gezegd. Als je mij een jaar geleden verteld had dat ik er nu zo bij zou zitten had ik het niet geloofd.
Ik ben volop aan het studeren (komende week 3 tentamens en een tentamencursus) en ik vind het heerlijk! Ik volg nog net de laatste colleges van xe9xe9n vak en het voelde super om een aantal studiegenootjes weer te kunnen zien na zo’n lange tijd.  Veel afspraakjes met vriendinnen, lekker uit/samen eten, doe veel leuke dingen en geniet vanmijn nieuwe huisje (en M*oses ook, die zit nu op het balkon vogeltjeste kijken haha).
Ook ben ik weer naar O*pwekking geweest, en het was een heel fijn weekend. Zo’n enorm verschil met vorig jaar! Toen had ik constant heel veel strijd in mijn hoofd, ik dacht echt dat ik kapot zou gaan, wxedlde ik wel echt beter worden? Kon ik het wel echt in Gods handen leggen? Wilde ik dat wel? Maar nu had ik rust. ik had niet meer die sterke drang in me om naar voren te gaan en voor me te laten bidden. Het was gewoon goed zoals het was, ik mxe1g een kind van God zijn, ik mxe1g fouten maken, ik mxe1g vergeving vragen. En ik mag mezelf vergeven.
Ook heb ik een hele leuke jongen ontmoet, en we zijn bezig elkaar beter te leren kennen. Tot nu toe klikt het heel goed, maar we willen ons nergens overhaast instorten. Gisteravond ben ik met hem naar een concert van B*lof geweest!

Buiten al deze leuke dingen is het natuurlijk soms ook nog wel ns moeilijk. Ik heb zeker nog momenten dat ik mezelf afschuwelijk dik vind en ik wil ook graag een paar kilo’tjes afvallen. Eten gaat ook nog niet altijd goed, heb moeite om de structuur er in te houden. Het grote verschil is alleen dat het niet meer mijn leven beheerst en dat ik me nu eerder schuldig voel als ik te weinig heb gegeten dan als ik gewoon normaal mijn eetschema of iets anders gegeten heb!  En ik mis de groep soms ook heel erg, dat er bijna iedere dag dezelfde, vertrouwde, fijne mensen om je heen zijn, met wie je gewoon altijd kunt praten als je dat wilt. Maar ik voel me niet meer zoals de afgelopen paar jaar als ik me alleen voelde. Mijn stemming is beter, maar ik mag nog niet stoppen met de AD, en dat vind ik ergens best wel jammer, maar ik vertrouw dat mijn psychiater het juiste beslist. Ik moet in ieder geval de zomervakantie nog doorgaan en waarschijnlijk daarna ook nog wel even omdat het dan erg druk gaat worden op de universiteit. Als ik de komende tentamenperiode alles haal, is er nog een kans dat ik in februari met mijn master kan beginnen! Ik moet wel oppassen dat ik het niet weer te druk maak en te hoge eisen aan mezelf stel, want ja, dat is toch de aard van het beestje blijkt nu. Ik vind het moeilijk om anderen teleur te stellen door soms af te bellen, gewoon omdat het even te veel is. Mijn hoofd zit snel enorm vol van alle indrukken en dan moet ik echt even terugtrekken. Ik ga ook af en toe naar y*oga op mijn sportschool en dat vind ik ook erg fijn om een beetje te ontspannen. Over ontspanning gesproken, ik heb al weer veel te lang zitten typen, ik ga mijn studieboeken weer induiken!

Tot logs, en liefs,
kleinschaapje

Hey hallo,

Ben ik dan weer! Lief dat jullie zo blijven reageren!

Veel gebeurd de afgelopen tijd. Ik ben verhuisd, woon vandaag precies een maandje in mn nieuwe huisje en het is heerlijk. Ben al vaak op mn balkon te vinden en ik voel me veel beter hier. Zelfs M*oses is veel relaxter geworden. Er moeten nog een paar dingen opgehangen worden en nog een stuk of 8 dozen, maar verder is het eigenlijk al redelijk aan kant, heerlijk mn echte eigen huisje!

Daarnaast is dit een hele spannende week… het is namelijk mijn laatste week in de groep! Morgen neem ik afscheid, hoewel ik afgelopen week al afscheid heb moeten nemen van een aantal therapeuten, en dat valt ontzettend zwaar. Ik heb zoveel met deze mensen meegemaakt en ik heb iedereen in mn hart gesloten, en dan valt het niet mee om ze los te laten, zeker omdat het ook veel trauma van vroeger oproept, en het dus eigenlijk dubbel zo zwaar is. Ik heb het zo goed mogelijk voorbereid, meer kan ik niet doen. Momenteel speelt het verdriet van afscheid nemen de grootste rol, maar natuurlijk ben ik ook wel heel erg blij dat ik er ‘klaar voor ben’ om mijn leven zonder de groep op te kunnen pakken. Er komen veel oude onzekerheden naar boven en de angst voor een terugval is erg groot. Ik moet alle zeilen bijzetten om niet weer dingen weg te laten van mn eetlijst, gewoon omdat de spanning zo hoog is, maar iedereen zegt dat dat normaal is en dat ze nog niemand zonder (kleine) terugval hebben zien weggaan.. Ik krijg veel complimenten en dat doet me erg goed, al weet ik soms nog steeds niet goed hoe daar mee om te gaan..
Gelukkig blijf ik wel gewoon bij T., met nog onbepaalde eindtijd, en dat geeft wel veel rust.

Wat ik vanaf volgende week ga doen is voornamelijk studeren. En ik heb er echt zin in! Eind mei en juni staan een flink aantal tentamens voor de deur en ik ga er voor om deze te halen, en zo mijn studieachterstand wat in te halen. Ik sta er wel met een heel ander gevoel in dan vorig jaar: het is leuk en fijn als het lukt, maar het mxf3et niet meer. Zo niet, dan doe ik er ‘gewoon’ een half jaartje langer over. Ik heb inmiddels zoveel bevestigingen van de groep gehad dat ik toch wel een goede therapeute zal worden, hoe lang ik er ook over doe, en ben er daardoor wel wat rustiger erin geworden.
Naast mn studie wil ik misschien eindelijk autorijlessen gaan volgen en lekker blijven sporten en dansen. Ik heb een dagindeling gemaakt en voor als het even minder gaat, kan ik terugpakken op mijn preventieplan. Belangrijkste daarin is eigenlijk in contact blijven met mensen om me heen, en ook daarin heb ik meer rust gekregen.
Bovenal is mijn geloof ook versterkt. Ik heb er vertrouwen in dat God bij me is en dat Hij mij op Zijn weg wil leiden.

De Herder heeft dit schaapje teruggevonden.

liefs,
kleinschaapje

Dag allemaal,

Wederom bedankt voor alle reacties!

Ik wilde even wat schrijven over hoe het nu gaat. Ten eerste heb ik goed en leuk nieuws: ik heb een nieuw huisje!! Het is maar een 1 kamerappartementje, maar wel groot genoeg voor mij en M*oses. Het is in een soort flatje nog dichterbij de stad, en ik heb een balkon op het zuiden, mijn grote trots .  Momenteel wordt er volop geklust en ben ik bezig met allerlei geregel qua rekeningen etc. Leuk, maar ook wel spannend en onzeker nog allemaal, ook het afscheid nemen van mn huisje waar ik toch 2 jaar en zo’n 9 maanden heb gewoond.. Eind maart ga ik waarschijnlijk over.

Verder is het in therapie zwaar. Ik heb de steun van de groep meer dan ooit nodig en ik moet alles uit de kast halen om mn eetschema te blijven volgen.. Ik blijf namelijk nog steeds aankomen, vandaag ook weer.. Inmiddels al bijna 20 kilo in totaal aangekomen, en nu heb ik bijna overgewicht, my worst nightmare.. Ik vind het vre-se-lijk!! Afgelopen dagen is er veel destructiedrang, boosheid naar mezelf toe dat ik het zover heb laten komen.. Inmiddels is er zelfs (een paar weken geleden) besloten dat mijn eetlijst weer wat te verkleinen, dietiste en begeleiding zitten ook met hun handen in het haar omdat ze het niet weten.. Schildklier is ook al getest, maar die was in orde. Ik moet nu ook nxf3g meer gaan sporten, min. 1 uur intensief, per dag. Ik weet bijna niet waar ik de tijd en energie vandaan moet halen..(op een gezonde manier dan, want ik weet dat als het weer een obsessie wordt, ik geen besef meer heb van energie en ik zo’n beetje alles aankan, maar dat wil ik dus voorkomen.) Ik ben wel sinds vorige week lid geworden van een hele leuke sportschool, ongeveer aan te kruipen vanaf mn nieuwe huisje, en ik mag me daar dus lekker uitleven, en ik hoop mijn lichaam zo (op een goede manier!) wat meer in balans te krijgen, want dit is niet hoe ik ben.. (en wil zijn..) Het voelt alsof mijn lichaam nu een van de weinige dingen is dat nog in de weg staat op mijn weg naar gelukkig en gezond zijn, want ik merk dat ik mn innerlijk steeds meer kan accepteren, maar ik depressief blijf door de walging naar mn lichaam..

In de groep gaat het verder goed, het is nu echt een fijne, open groep geworden, hoewel ik het wel moeilijk vind dat ik nu de dikste ben en er de laatste tijd best veel nieuwelingen bij zijn gekomen die nog veel moeten aankomen.. En ik heb erg in mn hoofd dat ik het ‘goed’ moet doen, omdat ik nu een van de groepsoudsten ben..  Ook heb ik besloten mijn voorlopige einddatum (begin april) nog wat uit te stellen, omdat ik dan xe9cht de puntjes op de i kan zetten. In creatief ben ik nu bijv. intensief bezig met dingen van vroeger, en ik denk dat het belangrijk is dat ik dat niet ga afraffelen. Heel misschien mag ik wel volgende maand wat gaan afbouwen met medicatie, heel fijn, maar natuurlijk ook wel heel spannend..

Met dansen gaat het redelijk, voel dat mn lichaam in de weg zit en verlies daardoor vaak mijn plezier erin, maar ik weet ook dat ik niet wil stoppen vanwege mijn lichaam, dat kan ik niet over mn hart verkrijgen. Ook mis ik het docent-zijn best wel, bij alles betrokken worden en dansjes verzinnen etc.. Maar ik moet maar accepteren dat het nu maar even zo is.. 
Ook doe ik nu 1x per maand vrijwilligerswerk, bij P*arnassia, wat goed bevalt, om weer beetje aan het idee van werken te wennen en ook om wat contacten te leggen voor mn beroepsperspectief.

Ik merk dat ik de laatste tijd niet meer zo veel aanwezig ben in weblogland, en dat voelt best egoistisch: ik kan er het er even niet zo goed bij hebben en dat vind ik heel rot. Eigenlijk wil ik van zoveel mensen bijhouden hoe het met ze gaat, maar is dat simpelweg niet haalbaar, in ieder geval niet op dit moment. Aan de andere kant is het natuurlijk ook wel weer gezond om meer in de ‘echte’ wereld bezig te zijn, maar iedereen die ik hier heb leren kennen wil ik ook niet zomaar kwijt! Dat jullie dat even weten

Nouja ik stop weer even, ik ga zo naar de sportschool!
liefs,
kleinschaapje

Lieve, lieve allemaal,

Hxe9xe9l erg bedankt voor alle doorlopende reacties en steun. Al die tijd heb ik ze gelezen en opgeslagen in mijn hart, het doet me goed om te zien dat er nog steeds veel mensen meeleven en/of bijna dagelijks kijken of ik al wat geschreven heb… Maar dat is nu dus al een hele tijd geleden.

Het is de afgelopen tijd en momenteel erg heftig en zwaar. Hele belangrijke stappen in therapie, maar het is allemaal nog heel breekbaar. Daardoor had ik ook niet de energie om te loggen. Mijn dagboek is al een zooitje, laat staan hoe mijn logjes eruit zouden zien..
Ik wilde nu even een teken van leven geven, en even laten weten dat ik mijn web-log zeker (nog) niet ophef oid! Misschien dat ik binnenkort even een wat uitgebreidere update schrijf, maar ik beloof nog even niets.
Iig nogmaals bedankt en hopelijk tot snel,
liefs,
kleinschaapje

Lieve lezertjes,

Een logje van mij terwijl ik eigenlijk in de bus naar de balletschool had moeten zitten.. Maar ik trek het niet..de eerste keer dit jaar dat ik afzeg, en het voelt heel erg rot.. Word ik nog dikker denk ik dan. En mis ik weer een hoop. Maar ik voel me zo ontzettend down.
Eten gaat beter dan ooit (?), ik heb afgelopen dagen voor het eerst in zo’n 2,5 jaar een week lang iedere avond fatsoenlijk warm gegeten en ook echt zelf gekookt, en vandaag is alweer mn 9e dag dat ik het heb gedaan en gegeten. Ergens was ik er wel blij mee, maar ben ik er blij mee omdat ik het zo goed vind van mezelf? Nee, meer omdat ik nu tenminste geen opmerkingen krijg, oftewel, ik doe het voor anderen. Vandaag zei mn peute dat ze veel respect voor me heeft dat ik nu doorzet, ondanks dat ik alles behalve beloond word, omdat mijn gewicht nog stxe9xe9ds blijft stijgen en ik me alleen maar depressiever voel.. Overigens kreeg ik gisteren de uitslag van mijn schildklier test: alles in orde. Heel dubbel. Heel blij en opgelucht, maar aan de andere kant: wat is dxe1n de reden dat ik blijf aankomen??
Maandagavond moesten we op therapie eten, en je raadt nooit wat voor toetje we kregen..: slagr*oomijs met chocosaus en suikerhartjes… Echt idioot, ik natuurlijk compleet in de paniek, ik heb me de hele avond zoooo walgelijk gevoeld. Ik verafschuw mijn lichaam, voel me ontheemd en down. Gisteravondkwamen de tranen toen ik P. belde, ik wil zo erg niet dit lichaamhebben! Ik kan niet omschrijven hoe intens dat gevoel is.. Het willen afvallen en hongeren trekt zo enorm, ik wil het terug! Alsof ik mn basis verloren ben, want ik mag het nu niet.. Ik krijg complimentjes op therapie om het eten, om de stappen die ik zet om therapie en studie te kunnen combineren, dat ik belangrijke thema’s deel in de groep, dat ik moeilijke situaties binnen de groep goed oplos.. Fijn dat dat goed gaat hoor, maar ik voel me zo rot, en dat stomme schijtperfectionisme dat in me zit maakt t er ok niet veel beter op. En ik heb nog zo’n enorm lange weg te gaan, het voelt als een kruistocht, een lijdensweg.. En dan? Of zal ik toch op moeten geven halverwege..
Ik heb weer precies hetzelfde gevoel als 2 jaar geleden, koud, alleen, verdrietig, waardeloos en slecht, het enige verschil is dat ik toen wxe9l dun was, en er tenminste nog iets was dat ik kon.. Liever dat dan dit, ik ervaar het echt zo..
Ik ben ook al weken (maanden?) niet in de gemeente geweest, simpelweg omdat ik gewoon xe9cht niet meer durf met dit lichaam. Ik durf me niet te vertonen, in veel sociale situaties sowieso al, ik schaam me voor hoe ik er uit zie, voor wie ik ben.. Terwijl ik merk dat ik het zxf3 nodig heb om weer samen bij God te komen.. Ik weet dat ik breek als ik samen met iemand zou bidden, want alleen blijven de woorden steker, ik ben zo onwaardig.. Mijn peute drukte me dat vandaag op het hart, dat ze voelt dat contact met God zo essentieel is om in leven te blijven. Maar ik durf xe9cht niet. Ik durf geen mensen meer te zien die me niet bijna dagelijks zien, omdat ik alleen maar dikker word.. En zelfs in mijn bedje voel ik me niet meer veilig.. Ik ben nergens thuis.. Ik verlang naar vroeger, naar ons oude huis, alleen al omdat daar nog zoveel herinneringen zijn.. Ik voel me ontheemd, verknipt en raar, anders dan anderen. T. noemt het hooggevoelig/hoogbegaafd, zij begrijpt me. Waarom moet ik altijd zo moeilijk doen en denken over alles, waarom kan ik niet gewoon ‘normaal’ zijn, of ‘gelukkig’ zijn? De gedachten schieten als pijlen door mijn hoofd en raken me diep in mijn ziel. En dan is er morgen ook nog geen therapie, er is een teamdag, de hele afdeling is gesloten. Helphelphelp, niet wegen, geen doelen, wxe9xe9r geen pmt.. En geen controle.. Genoeg te doen hoor, maar ik ben zo bang, ik voel me zo klein en zwak.. Laat me alsjeblieft slapen en niet meer wakker worden..
Sorry.
liefs,
kleinschaapje

lieve allemaal,

Hartelijk dank voor alle lieve steunende reacties. Het spijt me dat ik zo lang niet geschreven heb, maar er gebeurde zo veel dat ik het allemaal niet bij kon houden..
In de afgelopen weken was het erg zwaar. Het vorige logje heb ik ook in de groep voorgelezen, er werd tegen mijn verwachting in gereageerd met veel herkenning, en weinig kritiek.. Dat is hoe het voelde en was, en eigenlijk nog steeds wel, alleen misschien in iets mindere mate. Vanwege het blijvende aankomen ben ik door mijn psychiater verwezen naar een arts en zij heeft besloten dat ik onderzoek naar mijn schildklier moet laten doen, omdat ik wel klachten heb die er op zouden kunnen wijzen dat daar iets niet helemaal goed mee zit. Ik ga ws. morgenochtend bloed laten prikken (brr).
Ook moest ik een contract gaan opstellen waarin ik zou ondertekenen dat ik me volledig aan mijn eetlijst ging houden, dus xf3xf3k als als andere dingen daarvoor moeten wijken.. Ik raakte daar totaal van in paniek en had enorm veel weerstand en twijfels hierbij, omdat ik denk dat zo’n handtekening mij niet gaat helpen, maar dat er eerst iets aan mijn motivatie moe(s)t gebeuren. T. voelde precies aan wat ik bedoelde en we hebben er van afgezien. Daarna ging het gelijk wat beter met eten en motivatie, het is blijkbaar nog niet de tijd voor een contract.
Ik kreeg van de therapeuten wel complimenten over mijn vooruitgang qua inzicht en hoe ik dingen aanpak en uitspreek. Dat raakte me wel heel erg, want ik vind het zelf zo moeilijk om die vooruitgang te zien..
In de groep gaat het goed, er zijn 2 nieuwe dames binnengekomen met zeer veel ondergewicht en dat vind ik toch wel moeilijk.. dat fragiele, dat breekbare, dat extreme dunne..het blijft trekken. Voorlopig blijft de groep als het goed is zoals ie nu is, en dat vind ik wel fijn, al die veranderingen creeren best wel onrust onderling. Wel gaat xe9xe9n van de groepspeuten weg per eind december, kregen we gisteren te horen, en hoe leuk ook voor haar, dat vind ik wel erg jammer.. En er heerst ook een zwangerschapsgolf, want er zijn ook 2 therapeuten en een secretaresse zwanger! Vind het wel bijzonder om de buik van onze peute te zien groeien en om alles van zo dicht bij mee te maken.
De therapien zijn goed, ik vind het wel erg jammer dat PMT echt al 3 weken achter elkaar uitvalt, dat is juist zo belangrijk voor mij.. Het blok z*elfverd*ediging is nu afgelopen, we hebben daar heel wat afgelachen, maar ook flink wat tranen gedroogd, het was soms best heftig. Nu gaan we beginnen met R*ET-training, oftewel G-t*raining. Wel apart dat ga ik over paar weekjes op de universiteit ook behandelen binnen een vak dat ik nu volg.
Ik heb mijn tentamen van vorig jaar gehaald! Dat was erg spannend, omdat ik verlof moest vragen van therapie daarvoor en daar stond het team eigenlijk helemaal niet achter. Wel gekregen en ik mxf3est m dus halen, anders stond ik helemaal voor paal. En dat is gelukt, nu hoef ik nog maar 1 vak van vorig jaar! Verder volg ik nu 2 vakken, tenminste Kl*inische N*europsy*chologie is net afgelopen maar tentamen is pas in december, en ik ben nu bezig met G*ezondh*eidspsy*chologie, ik vind het erg leuk en interessant en het gaat ook best goed!
Dansen doe ik ook nog steeds, en heb vorige week weer eens lesgegeven! Ook al is het wel minder dan anders, ik ben er toch nog wel mee bezig gelukkig. Ook heb ik vorige week een 3 uur lange m*usicalworkshop gevolgd van een musicalactrice. Echt zo ontzettend gaaf!! Deze week ga ik een workshop doen van iemand van Br*oadway!

Oke, ik hoor jullie bijna denken: leuk dat alles, maar hoe voel je je nu eigenlijk?
Tsja, das een ander verhaal. Na de medicatieverhoging ben ik wel een stuk vlakker, maar om nou te zeggen dat het beter gaat, nee.. Ik heb veel last van vermoeidheid en zou het liefst in mijn bedje kruipen om er nooit meer uit te komen. Ook de winter, met het koude/natte weer, en de donkere avonden en ochtenden vind ik moeilijk, dat heeft zoveel effect op mijn stemming. Een verschil is misschien wel dat ik iets meer kan en durf te genieten van de leuke en fijne dingen die ik meemaak. Een etentje (!) met een vriendin, een mooie dansvoorstelling, nieuwe boeken kopen, een knuffel geven aan een meisje dat toen nog harder begon te huilen omdat ze nog nooit van iemand een oprechte knuffel had gehad, een goed gesprek, ongegeneerd shoppen, zielscontact met mijn therapute, heerlijk meezingen met musicalmuziek, mijn kat die hard mauwend (lees gillend) van blijdschap reageert als ik thuiskom. Dat zijn mooie dingen die ik echt zo waardeer.
Ik merk wel dat ik veel te weinig met God bezig ben, ook in mijn stemming merk ik dat. Soms heb ik weer even een opleving en daarna zakt het weer weg.. ik voel me zo zwak dat ik er niet meer tijd en energie insteek, want ik wxe9xe9t dat het me goed doet.. Sowieso ben ik weer erg aan het rennen en vliegen, ik vind het zo moeilijk om xe9cht rust te mogen nemen, en dan niet even xe9xe9n avondje, maar structureel wat rustiger aan te doen.. Ik ben dat niet gewend en ik vind het doodeng, nog steeds.
Ook het eten lukt nog niet zoals het moet. Ik ben nog het rustprogramma aan het afbouwen, maar ik merk dat zodra ik meer vrijheid krijg, ik weer ga klooien. Ik kan mezelf echt niet uitstaan wat dat betreft, waarom lukt het me niet om gewoon normaal te eten! Het voelt ook zo ondankbaar naar alle hulp die ik krijg. Wat houdt me nou zo tegen? Dat blijft een onderzoekspunt..

Nouja tot zover weer even mijn update.. Ik hoop snel weer te schrijven..
liefs,
kleinschaapje

Onderstaand stuk is een deel van een mail naar mijn psychologe gisteravond.

Ik heb het echt zo ontzettend gehad met eten, met mijn dikke lijf, met het aankomen, met die verrotte depressiviteit, met al die kleding die ik niet meer pas en al die dunne/slanke mensen om me heen. Ik ben er echt zo klaar mee. Het liefst wil ik per direct compleet stoppen met eten en letterlijk wachten tot ik een ons weeg. Ik wil (weer) dun zijn!!!! En dan niet om gevoel weg te stoppen, want ik ben nu sowieso al nogal vlak, maar gewoon omdat ik me dan zoveel fijner voel in mn lichaam. Ik wil mezelf gewoon uitkotsen zoals ik nu ben, dit klopt gewoon niet, ik voel me zo vreselijk walgelijk en log. Ik wil echt destructief zijn door mijn dikheid, compenseren voor mijn lelijkheid, gatver!! Ik voel me zo zwak en down.
Ik ga ook serieus twijfelen aan de groep, wil ik wel echt beter worden? Nee, niet als ik blijf aankomen zoals nu, ik heb verdorie toch allang geen ondergewicht meer!! Mag ik dan pas minder gaan eten als ik ‘officieel’ overgewicht heb? Of moet ik dan nog gewoon doorvreten tot ze me kunnen wegrollen?
Het enige dat me nog tegenhoudt is dat ik geen gezeik in de groep wil, me niet hoeven te verklaren en te verdedigen omdat de kilo’s eraf vliegen. Als dat tenminste lukt, want toen ik vorige week zoveel minder had gegeten was ik alsnog 5 ons aangekomen, lekker dan. En dan maar weer braaf zeggen dat ik weer goede moed heb, omdat dat ‘hoort’, terwijl ik de volgende dag het liefst het bijltje er al weer bij neer wil gooien. Ik wil controle, ik wil een platte buik, ik wil honger voelen, ik wil leeg zijn, ik wil me sterker/beter voelen, dat getal zien dalen, broeken weer passen..  Ik weet hoe ziek het klinkt, maar liever ziek dan dik.

Vanmiddag hebben we het besproken.. Ik heb mogen spuien bij haar, en de tranen stroomden over mijn wangen van onmacht, ik wil gewoon xe9cht niet meer aankomen.. Ze voelde, herkende en begreep mijn strijd, het enorme gevoel van uitzichtloosheid en de moeite van het onnodige blijvende aankomen. Een fijn gesprek, maar ook zwaar.

Het xeds momenteel echt onbeschrijfelijk zwaar..

Lieve lezertjes,

Het is weer eventjes geleden dat ik geschreven heb. Het was/is allemaal erg heftig en zwaar en de energie om te schrijven en te reageren ontbreekt me nogal.. Maar ik lees alles wel, en ik hoop binnenkort wat rust te vinden om te reageren, want ik vind het heel erg fijn dat er mensen reageren en meelezen!

Om even te  beginnen met iets leuks, Ev*ita was onwijs gaaf! Het was bijzonder om mee te mogen maken, echt een superverjaardagscadeau! Ik heb een hele leuke avond gehad, het was erg gezellig samen, en voor de oplettende lezertjes en kijkertjes: ja ik ben inderdaad degene die recht achter Frits zat als hij zijn verhaaltjes deed. Erg bizar dat we precies op dat plekje zaten en ik heb echt superveel leuke reacties gehad, dankjewel daarvoor! Aanstaande zondag alweer de halve finale, en ik hoop heel erg dat Marleen door mag, stemmen!! Helaas is alles al uitverkocht…
Afgelopen woensdag zijn P. en ik ook nog naar de voorstelling A*frika A*frika geweest, ik had gratis kaartjes weten te bemachtigen. dat was ook erg gezellig en een mooie show! Wat een energie hebben die mensen, niet te geloven. Allemaal lekkere donkere mannen (hihi), maar ik was wel beetje jaloers op die mooie afgetrainde meiden met een enorme uitstraling..

Verder afgelopen weken erg zwaar geweest, heel veel verdriet van vroeger en ik liep echt op het randje, wilde niet meer leven. Ik heb daarom ook medicatie verhoging gehad, en ik merk dat dat nu een beetje begint aan te slaan. Ergens baal ik er wel van, want ik word er wel passiever door, maar hoe het ging was ook niet te verdragen. Met eten had/heb ik het ook helemaal geschoten. Vorige week heel veel weggelaten, en dan nog 5 ons aankomen. Ik was zoooo pissed op mezelf. Ik wil gewoon wat kwijt, en blijkbaar maakt het toch niet uit hoe veel/weinig ik eet, ik kom toch wel aan, dus waarom dan nxf3g meer moeten eten? Overgewicht komt nu serieus hxe9xe9l dichtbij, ik pas mijn kleren niet meer en broeken in mijn maat zijn echt een ramp om te vinden, ben al 3 keer de stad ingeweest zonder resultaat, en dat doet pijn..

In de groep is het oke, wel wat onrustig af en toe (nieuw iemand in de groep), maar niet onveilig.
Ik heb hele fijne gesprekken met T. gehad. Ze heeft gezegd dat ze niet bang is dat ik dood ga, ze zou me wel enorm missen, maar ze zei ook dat onze zielsverbinding dan nog blijft voortbestaan, en dat raakte me heel erg. Het was een hxe9xe9l diep gesprek, nog nooit zo open over dood en leven gepraat. Ze vxf3elde gewoon mijn strijd en ze veroordeelde me niet, dat was zxf3 fijn. ‘Als je het gevoel hebt dat je moet gaan, dan moet je gaan, maar ik geloof niet dat dat bij jou gaat gebeuren.’ Misschien een hele gevaarlijke opmerking, maar in de context klopte het, en het gaf me juist rust. Haar vertrouwen in mij, geeft mij weer wat vertrouwen, omdat ze het eigenlijk altijd bij het juiste eind heeft, uiteindelijk. Heel bijzonder, dat zielscontact heeft me hier gehouden.

Aankomend weekend (vanavond) ga ik een weekend met mijn broer naar mijn ouders, die op vakantie zijn aan de andere kant van Nederland. Ik heb er bewust nu al voor gekozen geen zwemkleding mee te nemen, dat kan en wil ik nu echt nog niet. Ik hoorde dat er een ligbad in het huisje is dus daar ben ik heeeeeeeeeeeeeeel blij mee, dat vind ik echt zo fijn! Verder wil ik proberen wat te ontspannen, we zullen wel gaan wandelen en ik ga met m’n broer hardlopen, dat hebben we nog nooit samen gedaan, dus dat vind ik wel heel leuk. Verder wat boeken (studie en gewoon) mee en er iets gezelligs van maken, me niet te veel op m’n kop laten zitten door irritaties (tell me how….), maar gelukkig zijn er wel mensen die ik kan bellen, het contact met mijn groepsgenootjes is nu echt heel fijn.

Nou ik zit nu op de universiteit en ik moet nu mijn werkgroep in, dus ik ga maar!
Fijn weekend allemaal,
liefs,
kleinschaapje

lieve lezertjes,

Dankjullie voor alle reacties, ik vind het heel fijn om te merken dat jullie aan me denken. Het is weer best wel veel geweest afgelopen tijd, dus weinig energie om te loggen.. Inmiddels zit ik alweer 3 maanden in de groep!
Therapie is heel zwaar, het eten ook, de weerstand is er in enorme mate. Ik blijf aankomen.. zit 4 kilo van overgewicht af.. en dat terwijl ik echt alleen maar m’n eetlijst eet, geen eetbuiten oid. Overgewicht zit in de familie dus ik ben wel bang dat ik ook zo word..
Inmiddels eet ik dus volledige eetlijst en nu ben ik bezig met leren varieren op brood, en dat vind ik nog heel erg eng, kaas, chocopasta, pindakaas, hagelslag zijn echt nog uit den boze, maar kaas eet ik nu al wel, al is het dan met zware tegenzin. Ook ben ik voornamelijk vegetarisch gaan eten. Ik heb nooit van vlees gehouden en bij vleesvervangers heb ik een veel beter gevoel en ik vind het lekkerder ook.
Afgelopen week mocht ik beginnen met afbouwen van het rustprogramma, ik blijf op de therapiedagen nog wel ontbijten onder begeleiding op Psy*Q, en de hele dinsdag blijf ik nog in de rustkamer, maar de donderdag heb ik nu vrijaf! Afgelopen donderdag voor het eerst sinds bijna anderhalve maand een dagje thuis geweest, was erg spannend en heel erg wennen. Het eten liep gelijk verkeerd, maar heb het redelijk weten op te pakken en ben ‘s avonds bij een vriendin gaan eten.

Verder heb ik 2 weken geleden besloten om helemaal te stoppen met lesgeven.. Ik vind het vre-se-lijk. Ik voel me zo rot, zo zwak, zo machteloos. Verstandelijk weet ik wel dat het beter is, want iedere week die druk ervan kan ik nu gewoon niet aan, ik heb het geprobeerd.. Maar toch, ik mis het heel erg, m’n groepen van vorig jaar die ik niet meer zie.. Ik heb er zoveel tranen om gelaten en nu ik dit zo schrijf weer.. Er is me beloofd dat als ik weer goed in m’n vel zit, er altijd nog een plekje voor me is, en dat vind ik heel erg fijn en ik probeer me daar aan vast te houden, een motivatie om beter te worden.
Ik dans nog wel zelf, maar ben wel een stuk minder op de balletschool en het is erg onwennig. Vooral de maandagavonden dat ik normaal bijna 4 uur eerder dan nu op de balletschool was, is nu heel erg leeg en stressvol, ik weet niet wat ik met die tijd aanmoet.
Ook qua studie heb ik moeten inleveren.. Ik heb maandag moeten besluiten het vak waar ik al 2 jaar naar uitkijk, niet te gaan volgen, omdat het waarschijnlijk te veel is en omdat Psy*Q er niet akkoord mee gaat. Ik volg nu maar 1 vak, en ik ga nu officieel studievertraging oplopen. Ik kan niet omschrijven wat dit allemaal met me doet. Alsof ik een stukje van mezelf opgeef. Vanuit Psy*Q hebben ze het liefst dat ik alles totaal opgeef, maar na veel gesprekken met T. erover en veel introspectie, ben ik tot de conclusie gekomen dat dat ook niet goed is voor me. Uit dansen en studie haal ik ook mijn motivatie om te blijven leven, om in het leven te blijven staan, afleiding, passie en plezier. Als dat zou wegvallen zou de drempel om mezelf iets aan te doen vxe9xe9l lager worden. Nu wordt daar wel mee ingestemd.
De laatste tijd ook veel gemis van mijn moeder.. ben daar in therapie nu ook wel heel rustig aan iets mee aan het doen bij creatieve therapie. Het is erg heftig en ik ben ook weer erg depressief. Ik heb maandag een gesprek over de mogelijkheid van lichtther*apie. De behoefte om er uit te stappen is erg groot, ik wil bij mijn moeder zijn, bij God zijn, waarom moet ik dan hier blijven? Ik kon altijd heel stellig zeggen dat ik dat echt niet zou doen, omdat ik weet dat dat niet Gods plan met mijn leven is, maar de laatste tijd is het verlangen om bij God en mijn moeder te zijn zo groot…

In de groep is het op zich fijn, we zijn nu nog maar met z’n 7en, maar binnenkort komen er waarschijnlijk 2 nieuwelingen, dat vind ik toch best moeilijk. De sfeer is rustig en vertrouwd, en er is ook zeker ruimte voor confrontatie, naar mijn idee een gezonde sfeer. De therapien zelf zijn zwaar, ik huil het meest van iedereen en ik ben zeer labiel. Ik droom ook veel en veel neiging tot destructie naar mezelf. Verval dan ook weer erg in mijn draak, wegkruipen en iedereen af lijken te stoten terwijl ik zo erg verlang naar even een arm om me heen.. Ben vaak onhelder omdat die depressie zo alles overheersend is en daardoor interpreteer ik dingen ook vaak verkeerd en komt bijna alles negatief over. Ik probeer er tegen te vechten maar soms heb ik daar de kracht niet meer voor..

Natuurlijk heb ik ook wel fijne en leuke momenten! Vanavond ga ik met m’n sis P. naar Op zoek naar E*vita!! Nog als verlaat verjaardagscadeautje, ik heb er heel veel zin in, iedereen stemmen op Marleen!!! Vanavond om 20.20 op Nederland 1

Nogmaals dank voor al het medeleven,
liefs,
kleinschaapje