Dag lieve lezertjes,

Er is weer veel gebeurd dus ik dacht: tijd voor een update!
Iedereen bedankt voor de reacties! Doet me echt goed!

Inmiddels ben ik alweer bijna een maand uit de groep! Jeetje wat gaat dat snel. Eigenlijk sinds mijn afscheid heb ik het ontzettend druk. Misschien wel een beetje txe9 druk.
Het afscheid was erg emotioneel, maar het was wel goed. Ik heb daar zo ontzettend veel geleerd en meegemaakt. Dagen lang alleen maar huilen, gekwetst worden door groepsgenootjes, pijnlijke inzichten over vroeger, niet weten wat te doen uit onmacht en frustratie, gedoe binnen het behandelteam over mijn proces,botsingen met mijn pb-er, onbegrip, mijn verzet tegen de uitbreidingen van mijn eetschema, verwerken, in het rustprogramma moeten om dat ik het eten maar niet op de rails kreeg, alle destructieve overlevingsmanieren achter moeten laten, harde woorden, al dat verdriet over het vele aankomen, dat sterke gevoel dat ik er niet mocht zijn..
Maar ook met de hele groep op Sinterklaasavond schoen zetten bij het afdelingshoofd (en er vervolgens chocolaatjes in krijgen hahaha), handstanden, koprollen en pirouettes doen in de gang, een kerstboom mee naar boven slepen die vervolgens weer terug moest omdat het niet mocht, een zak met brood aan allemaal netjes aan elkaar gebonden naar beneden laten zakken voor het raam van een socio (die achteraf niet in zijn kamer was..), lunchen met z’n allen in de stad, slobberbroekendag inlassen, lekker puberaal klieren tijdens g-training, gekke foto’s maken, heeeeel veel knuffels, een oude radio repareren en vervolgens heel hard muziek luisteren, Kerstdiner met iedereen helemaal in het mooi, zwijmelen bij die leuke therapeut, urenlang puzzelcompetities in de rustkamer, bijna constante lachaanvallen bij zelfv*erdediging (waarbij een groepgenootje in dr broek plaste hihi).. o o, wat heb ik tussen alle tranen door ook gelachen zeg.
Ik heb afscheid genomen op mijn manier. Ik kreeg van de begeleiding terug dat ik ontzettend veranderd ben (ten goede ). xc9xe9n therapeute zei dat ze in het begin echt niet wist hoe ze met me om moest gaan, en voortdurend het gevoel had op dr tenen te lopen. Nu kon ze eigenlijk alles zeggen wat in haar opkwam en voelde ze zich veel vrijer naar mij toe, en ze zei dat ik alle soorten reacties goed kan handlen nu. Dat vond ik echt zo’n mooi compliment! Daarnaast kreeg ik ook van meerdere therapeuten en groepsgenoten terug dat ik een ‘hele goede therapeute’ zal worden, dat ze ontzettend veel aan mij gehad hebben en dat ik een voorbeeld ben. Wauw!!! Echt zo onwerkelijk. Ik!?
Gelukkig heb ik nog veel contact met de meiden uit de groep, ze zijn me heel dierbaar. Ook als ik over de afdeling loop voor mn wekelijkse gesprek, word ik van alle kanten begroet en zie ik die vertrouwde personen toch nog terug, en dat vind ik heel fijn. Niet direct alles over en sluiten, want dat trek ik erg slecht.

Hoe het nu gaat? Eigenlijk heel goed! Het voelt nog heel raar om te zeggen als iemand vraagt hoe het gaat, dat ik dan oprecht ‘GOED!’ kan zeggen. Ik sta er zelf van de te kijken eerlijk gezegd. Als je mij een jaar geleden verteld had dat ik er nu zo bij zou zitten had ik het niet geloofd.
Ik ben volop aan het studeren (komende week 3 tentamens en een tentamencursus) en ik vind het heerlijk! Ik volg nog net de laatste colleges van xe9xe9n vak en het voelde super om een aantal studiegenootjes weer te kunnen zien na zo’n lange tijd.  Veel afspraakjes met vriendinnen, lekker uit/samen eten, doe veel leuke dingen en geniet vanmijn nieuwe huisje (en M*oses ook, die zit nu op het balkon vogeltjeste kijken haha).
Ook ben ik weer naar O*pwekking geweest, en het was een heel fijn weekend. Zo’n enorm verschil met vorig jaar! Toen had ik constant heel veel strijd in mijn hoofd, ik dacht echt dat ik kapot zou gaan, wxedlde ik wel echt beter worden? Kon ik het wel echt in Gods handen leggen? Wilde ik dat wel? Maar nu had ik rust. ik had niet meer die sterke drang in me om naar voren te gaan en voor me te laten bidden. Het was gewoon goed zoals het was, ik mxe1g een kind van God zijn, ik mxe1g fouten maken, ik mxe1g vergeving vragen. En ik mag mezelf vergeven.
Ook heb ik een hele leuke jongen ontmoet, en we zijn bezig elkaar beter te leren kennen. Tot nu toe klikt het heel goed, maar we willen ons nergens overhaast instorten. Gisteravond ben ik met hem naar een concert van B*lof geweest!

Buiten al deze leuke dingen is het natuurlijk soms ook nog wel ns moeilijk. Ik heb zeker nog momenten dat ik mezelf afschuwelijk dik vind en ik wil ook graag een paar kilo’tjes afvallen. Eten gaat ook nog niet altijd goed, heb moeite om de structuur er in te houden. Het grote verschil is alleen dat het niet meer mijn leven beheerst en dat ik me nu eerder schuldig voel als ik te weinig heb gegeten dan als ik gewoon normaal mijn eetschema of iets anders gegeten heb!  En ik mis de groep soms ook heel erg, dat er bijna iedere dag dezelfde, vertrouwde, fijne mensen om je heen zijn, met wie je gewoon altijd kunt praten als je dat wilt. Maar ik voel me niet meer zoals de afgelopen paar jaar als ik me alleen voelde. Mijn stemming is beter, maar ik mag nog niet stoppen met de AD, en dat vind ik ergens best wel jammer, maar ik vertrouw dat mijn psychiater het juiste beslist. Ik moet in ieder geval de zomervakantie nog doorgaan en waarschijnlijk daarna ook nog wel even omdat het dan erg druk gaat worden op de universiteit. Als ik de komende tentamenperiode alles haal, is er nog een kans dat ik in februari met mijn master kan beginnen! Ik moet wel oppassen dat ik het niet weer te druk maak en te hoge eisen aan mezelf stel, want ja, dat is toch de aard van het beestje blijkt nu. Ik vind het moeilijk om anderen teleur te stellen door soms af te bellen, gewoon omdat het even te veel is. Mijn hoofd zit snel enorm vol van alle indrukken en dan moet ik echt even terugtrekken. Ik ga ook af en toe naar y*oga op mijn sportschool en dat vind ik ook erg fijn om een beetje te ontspannen. Over ontspanning gesproken, ik heb al weer veel te lang zitten typen, ik ga mijn studieboeken weer induiken!

Tot logs, en liefs,
kleinschaapje